Robert Mühren is een tweebenig portret, dat af is. Uitgewerkt. Hij valt niet te jinxen

In dit artikel:

De columnist beschrijft hoe hij jonge voetballers altijd ziet als een onbeschreven blad waarin hij zijn verwachtingen projecteert — en hoe die lof steevast gevolgd werd door tegenslagen (zoals de keepersfout van Heerkens, de kopbal van Alders en de afwezigheid van Leliendal). Uit die ervaring heeft hij geleerd niet meer vroeg te juichen over talenten. Daarom richt hij zijn aandacht nu op Robert Mühren: een routinier, een stabiele en afgeronde speler in het beweeglijke voetbaluniversum, iemand die volgens hem niet meer te jinxen valt. De passage is zowel zelfreflectie over de valkuilen van voorspellen als een lofzang op de betrouwbaarheid van volwassen ervaring tegenover de kwetsbaarheid van jeugdige belofte.